Walki na pięści znajdowały się w programach zawodów już od czasów greckich igrzysk antycznych. W nowożytnej historii sport ten spopularyzowali, a także „ubrali” w spójne zasady – Anglicy. Wprowadzenie boksu do programu igrzysk olimpijskich w 1904 r. w St. Louis zapoczątkowało trwający do dziś podział na boks zawodowy i amatorski. Dla widza główną różnicą jest to, że w boksie zawodowym pięściarze walczą bez kasków ochronnych i – najczęściej – przez dłuższą liczbę rund (w boksie amatorskim: 3, w zawodowym: do 12).

Choć wielkie pieniądze i sława czekają głównie w boksie zawodowym, to od boksu amatorskiego zaczynało większość prawdziwych legend tej dyscypliny sportu. Mistrzami olimpijskimi byli m.in. Muhammad Ali, George Foreman, Lennox Lewis czy Wołodymyr Kłyczko. Najbardziej utytułowanym polskim pięściarzem jest Jerzy Kulej, który zdobywał złoto IO w Japonii (1964 r.) i Meksyku (1968 r.).

Ciekawą serię sukcesów notują obecnie Kazachowie w wadze półśredniej. Od igrzysk w Atenach (2004 r.) przez cztery kolejne turnieje (aż do ostatniego w Rio – 2016 r.) złoto zdobywa bokser z Kazachstanu – za każdym razem inny (Artajew, Särsekbajew, Sapijew, Yeleussinov).