Łyżwiarstwo figurowe to zimowa dyscyplina sportu, polegająca na jeździe na łyżwach i wykonywaniu przy tym dodatkowych elementów: piruetów, skoków, kroków, spiral czy podnoszeń. Często łączy się je w różne sekwencje i kombinacje. Sport ten wymaga również zdolności tanecznych, poczucia rytmu, dobrej giętkości ciała oraz koordynacji ruchów. Dla udoskonalenia tych elementów łyżwiarze często trenują także balet i gimnastykę.

Pierwsze łyżwy zrobione były z kości nóg dużych zwierząt. Na końcach kości umiejscowione były otwory, przez które przeplatano skórzane paski, służące do umocowania stopy. Około XIV wieku Holendrzy – nazywani prekursorami łyżwiarstwa – zaczęli używać łyżew z żelazną płozą umieszczoną wewnątrz drewnianej obudowy, model nieco bardziej przypominający te dzisiejsze. Obecnie rozróżniamy dwa rodzaje łyżew – krótkie do jazdy figurowej oraz długie do jazdy szybkiej.

Jeśli chodzi o łyżwiarstwo figurowe w Polsce, największym osiągnięciem są dwa brązowe medale z mistrzostw świata (Paryż 1989 – Grzegorz Filipowski, Helsinki 1999 – Dorota Zagórska i Mariusz Siudek). Najbardziej utytułowaną parą (taneczną) w tym sporcie są Kanadyjczycy – Tessa Virtue i Scott Moir, którzy zaczęli razem trenować, gdy mieli odpowiednio… 7 i 9 lat!