Jedna z dyscyplin-gigantów: masowo uprawianych, niosących szanse dla państw i zawodników na największą liczbę medali igrzysk, mistrzostw świata i Europy, ale i przez to jedna z najbardziej konkurencyjnych.

Rywalizacja odbywa się w stylu klasycznym (żabką), dowolnym (kraulem), motylkowym (delfinem) i grzbietowym, indywidualnie na dystansach od 50 do 1500 m oraz w sztafetach. W nowożytnej erze pływanie jest obecne od pierwszych igrzysk. Od początku kreowało swoje legendy: Węgra Hajosa – dwukrotnego zwycięzcę i najmłodszego mistrza spośród wszystkich w Atenach 1896, Amerykanina Weissmullera, któremu 5 złotych medali w latach 20. otworzyło drogę do tytułowych ról w hollywoodzkich superprodukcjach o Tarzanie, kolejnych amerykańskich multimedalistów – Spitza i Phelpsa oraz największą gwiazdę przełomu XX i XXI wieku – Australijczyka Thorpe’a.

Polskie pływanie czekało na wielkie sukcesy aż do lat 80. ubiegłego wieku. Pierwszy, brązowy, medal olimpijski zdobyła w 1980 r. Agnieszka Czopek, także brąz wywalczył w 1988 Artur Wojdat, o stopień wyżej wskoczył na podium w 1992 r. Rafał Szukała, aż nadszedł czas igrzysk w Atenach 2004 i festiwalu Otylii Jędrzejczak: złoto „motylkiem”, srebro w tym samym stylu i kolejne srebro kraulem.

Osoby niepełnosprawne zaczęły brać udział w zawodach pływackich od czasu Paraolimpiady w Rzymie w 1960 roku. Przepisy niczym nie różnią się od tych, które obowiązują osoby pełnosprawne. Z konieczności dostosowuje się jedynie niektóre z nich do specyfiki niepełnosprawności i różnych ograniczeń.

Zawodnicy np. z paraplegią i tetraplegią startują zawsze z pozycji grzbietowej – są podtrzymywani przez trenerów za nogi przy kostce, w taki sposób, aby ich stopy dotykały ściany basenu. Wielu zawodników nie wykonuje też obrotu z zanurzeniem. W przypadku osób niewidomych stosuje się cienką, dwumetrową tyczkę, która dotykając głowy zawodnika, informuje, że zbliża się koniec basenu. Niepełnosprawni pływacy podzieleni są na 12 grup, z uwagi na rodzaj niepełnosprawności. Im niższy numer grupy, tym większe uszkodzenie ciała.

Legendą polskiego sportu paraolimpijskiego jest pływak Mirosław Owczarek – rekordzista i multimedalista międzynarodowych igrzysk paraplegików w Stoke Mandeville oraz mistrzostw krajowych. W swoich pięciu startach na igrzyskach został nagrodzony 18 medalami. Jego osiągnięcia przebija jednak nasz kolejny wybitny pływak – Krzysztof Ślęczka, który zdobył łącznie 19 medali, dokładając do tego wiele sukcesów na mistrzostwach Europy i świata, a także na mistrzostwach Polski.