Zawody w podnoszeniu ciężarów rozgrywane są od pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich, które w 1896 roku zorganizowano w Atenach. Kobiety pierwszy raz wystartowały w tej konkurencji na igrzyskach w 2000 roku w Sydney.

Na pierwszych nowożytnych Igrzyskach w Atenach rywalizowano w dwóch kategoriach: w podnoszeniu obiema rękami i jedną ręką. Zawodników nie dzielono wówczas ze względu na wagę. Od Igrzysk 1976 roku, które rozegrano w Montrealu, sportowcy rywalizują w dwuboju olimpijskim (rwanie i podrzut).

Na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 2020 roku odbędzie się rywalizacja w siedmiu kategoriach wagowych mężczyzn i kobiet. Daje to łącznie czternaście złotych medali do zdobycia. Najwyższą kategorią wagową wśród mężczyzn będzie kategoria powyżej 109 kilogramów, a w przypadku zmagań kobiet – powyżej 87 kilogramów.

Polacy przywieźli do tej pory 34 medale olimpijskie zdobyte w tej dyscyplinie, w tym sześć złotych. Pierwszym polskim mistrzem olimpijskim był Ireneusz Paliński. Jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tej dyscypliny w historii jest Waldemar Baszanowski. W 1997 roku został wyróżniony trzecim miejscem na liście najlepszych sztangistów wszech czasów. To dwukrotny złoty medalista Igrzysk Olimpijskich (w 1964 i 1968 roku).

Podnoszenie ciężarów niepełnosprawnych różni się od tego klasycznego pozycją. Osoby ze schorzeniami narządu ruchu podnoszą sztangę, leżąc na ławeczce, natomiast osoby z uszkodzonym wzrokiem rywalizują w trójboju, w skład którego wchodzą: wyciskanie leżąc tyłem, martwy ciąg i przysiad. Zwycięża zawodnik, który podniesie najwięcej kilogramów.

W zawodach udział biorą mężczyźni, jak i kobiety podzieleni odpowiednio na kategorie wagowe. Ciężarowcom z amputacjami, w celu wyrównania szans, dolicza się specjalne „przeliczniki” do faktycznego ciężaru ciała. W zawodach osób niepełnosprawnych kluczową rolę odgrywa technika podnoszenia. Zawodnik leżący na ławeczce przez cały czas musi się z nią stykać, a asekurujący go asystenci nie mogą pomagać podczas prób.

Podnoszenie ciężarów jest dyscypliną paraolimpijską od igrzysk w Tokio w 1964 roku. Na igrzyskach w 1988 r. mieliśmy dwóch swoich reprezentantów i obaj sięgnęli po medale. Byli to Mirosław Maliszewski (do 82,5 kg) i Henryk Kohnke (do 67,5 kg). Cztery lata później w Barcelonie było jeszcze lepiej, zdobyliśmy bowiem trzy złote medale, dwa srebrne i trzy brązowe.