Pionierami sportów saneczkowych byli angielscy kuracjusze, którzy zapoczątkowali „rajdy saneczkowe” w XIX wieku, w szwajcarskich Alpach. Początki dzisiejszemu saneczkarstwu dały wyścigi skeletonowe w Sankt Moritz – mieście, które dwukrotnie gościło Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Od początku rozgrywane są trzy konkurencje: jedynki kobiet i mężczyzn (po cztery ślizgi) oraz dwójki mężczyzn (dwa ślizgi). Sport saneczkowy na torach naturalnych był początkowo uprawiany rekreacyjnie. Dopiero od 1970 r. odbywają się mistrzostwa Europy, a od 1979 r. mistrzostwa świata.

Kolebką polskiego saneczkarstwa jest Krynica-Zdrój, gdzie w 1909 r. powstała pierwsza sekcja tego sportu w klubie Makabi. W 1914 r. Polska po raz pierwszy wystąpiła na mistrzostwach Europy. Największym dla Polski sukcesem zakończyły się Mistrzostwa Świata w Krynicy w 1958 r., podczas których reprezentanci Polski zdobyli aż 7 medali.

Jako ciekawostkę warto przytoczyć fakt, że w 1968 r. w Grenoble miał miejsce największy skandal w historii tego sportu. Płozy saneczkarki z NRD zostały przed wyścigiem podgrzane, co znacząco wpłynęło na poprawienie prędkości jej jazdy. Za ten incydent została zdyskwalifikowana.